Από την «Αλλαγή» του Ανδρέα στην «Ανατροπή» του Αλέξη

Ο προεκλογικός πυρετός έχει ανέβει στα ύψη. Οι εκλογές της οργής,έχουν ως φάινεται δώσει τη θέση τους στις εκλογές του διλλήματος. Ανατροπή ή άνευ όρων υποταγή;

Πολλοί έχουν χαρακτηρίσει τον Αλέξη του 2012, ως το δίαδοχο του Ανδρέα του 1981. Για μεγάλη μερίδα του κόσμου οι δύο πολιτικοί άνδρες δείχνουν να ταυτίζονται καθότι,εμφανίστηκαν σε οριακές πολιτικές στιγμές μέσα σε ιδιαίτερα δυσμενείς για την ελληνική κοινωνία συγκυρίες. Προσωπική μου εκτίμηση είναι πως το ζήτημα δεν εξαντλείται στα πρόσωπα ωστόσο πάντα η επίκληση σε έναν «από μηχανή Θεό» λειτουργούσε το λιγότερο λυτρωτικά. Επειδή ο Τσίπρας ομολουγουμένως θεωρείται το πρόσωπο των ημερών, θα παραθέσω το κείμενο της φίλης και συμφοιτήτριας Χαράς μέσα από το οποίο επιδίδεται σε έναν ενδιαφέρον crach test.. «

Από την «Αλλαγή» του Ανδρέα στην «Ανατροπή» του Αλέξη

Τελικά καλά το έλεγε ο ποιητής. «Το αδοκίμαστο και το απ’ αλλού φερμένο δεν το αντέχουν οι άνθρωποι». Ο Ελύτης βέβαια αναφερόταν στον έρωτα αλλά και στην πολιτική κάπως έτσι έχουν τα πράγματα. Μόνο έτσι εξηγείται το μένος των δύο μεγάλων κομμάτων για τη ραγδαία άνοδο του ΣΥΡΙΖΑ.

Μπορεί αρκετοί να κατηγορούν το ΣΥΡΙΖΑ για ανευθυνότητα, «τζάμπα μαγκιά» και καιροσκοπισμό αλλά το μόνο σίγουρο είναι ότι πλέον τον φοβούνται. Ένα κόμμα που μέχρι πρότινος κινείτο σε ποσοστά της τάξης του 5%, κατάφερε μέσα σε λίγους μήνες να ανέβει στο 17% και όπως όλα δείχνουν να «κοντράρει» στα ίσα τη ΝΔ στις εκλογές του Ιουνίου. Σίγουρα ο ΣΥΡΙΖΑ επωφελήθηκε της δύσκολης οικονομικής συγκυρίας, της κόπωσης των πολιτών από το δικομματισμό και της ανάγκης για εξεύρεση νέων ηγετών. Με επικεφαλής έναν 30αρη ευειδή και άφθαρτο πολιτικό που υπόσχεται όσα λίγο-πολύ όλοι συμφωνούμε ότι χρειάζονται, δηλαδή επαναδιαπραγμάτευση του Μνημονίου για να κινηθεί εκ νέου η αγορά και για να υπάρξει η πολυπόθητη ανάπτυξη, ο ΣΥΡΙΖΑ πέτυχε σε 2 περίπου μήνες αυτό που το ΠΑΣΟΚ κατάφερε σε βάθος 10ετίας – να διεκδικεί τη διακυβέρνηση της χώρας.

Αρκετοί έσπευσαν να χαρακτηρίσουν τον Α. Τσίπρα ως το νέο «Ανδρέα». «Αλλαγή» υποσχόταν ο ένας, «Ανατροπή» υπόσχεται ο άλλος. Ζιβάγκο φορούσε ο ένας, πόλο μπλουζάκια φορά ο άλλος. Αλλά εκεί νομίζω περιορίζονται και τα κοινά τους σημεία. Κατά τα λοιπά κάθε ομοιότητα με το παρελθόν είναι καθαρά συμπτωματική.

Ο Ανδρέας ήταν αυτό που λέμε ένας «χαρισματικός» ηγέτης. Είχε καταφέρει χάρη στην προσωπικότητά του κάτι το πρωτοφανές -να αναδείξει το κόμμα του, ενώ συνήθως το κόμμα είναι εκείνο που αναδεικνύει τους ηγέτες. Απεναντίας, ο Τσίπρας ακολούθησε την πεπατημένη οδό, δηλαδή «ξεπήδησε» μέσα από το κόμμα του έχοντας στα πρώτα του βήματα ως «διαφωτιστή» τον Αλαβάνο. Βέβαια, ομολογουμένως και εκείνος από την πλευρά του αποδείχθηκε ο «πιο καλός ο μαθητής».

Μια ακόμη διαφορά του Τσίπρα από τον Παπανδρέου αφορά στο διεθνές βεληνεκές τους. Ο Ανδρέας με σπουδές και ακαδημαϊκή καριέρα στις ΗΠΑ έχαιρε διεθνούς καταξίωσης, σε αντίθεση με τον άγνωστο μέχρι στιγμής στη διεθνή κοινότητα, Αλέξη. Και δυστυχώς στην παρούσα φάση όπου οι διαπραγματεύσεις με τους Ευρωπαίους εταίρους θα είναι σκληρές, θα συνυπολογισθεί η προσωπικότητα και η φερεγγυότητα του Έλληνα συνομιλητή.

Σε κάθε περίπτωση, ωστόσο, ο ιστορικός του μέλλοντος θα κάνει σίγουρα την επιστημονική σύγκριση των δύο προσώπων και αναμένεται να είναι πολύ ενδιαφέρουσα.

Το σημαντικό είναι ότι ο Τσίπρας έχει καταφέρει να ταρακουνήσει το πολιτικό σκηνικό. Αλλά το να κερδίσεις μια φορά την ψήφο των πολιτών – ειδικά των αναποφάσιστων – χρειάζεται μεν πάθος και μεθοδικότητα δεν είναι όμως ακατόρθωτο. Το δύσκολο είναι να τους κρατήσεις. Στην επανεκλογή φαίνεται ο πραγματικός ηγέτης. It’ s up to him να το αποδείξει.

Επιμέλεια: Χαρά Παγκάλου

Advertisements

Η ζωή στο Πέραμα

Image

Πέραμα. Ένας τόπος ξεχασμένος στον χάρτη. Σαν να τον προσπερνούν επιδεικτικά οι υποσχέσεις των πολιτικών και εν γένει οι βασικές αρχές του ανθρωπισμού .

Κοιτάζοντας τις εικόνες  και παρατηρώντας προσεκτικά το video, ένιωσα ένα σφίξιμο στο στομάχι. Κι αυτό γιατί από το άνετο τριάρι μου συνειδητοποίησα ότι δεν πολεμάμε τον «Εχθρό» επί ίσοις όροις. Το ψυγείο μου είναι σχεδόν γεμάτο και μπορώ ακόμα να απολαμβάνω την πολυτέλεια ενός ποτού εν μέσω συζητήσεων για την βαθύτατη κρίση της ελληνικής οικονομίας και κοινωνίας. Εκείνοι από την άλλη, φιγουράρουν απελπισμένοι στα πλάνα, όλοι με το ίδιο βλέμμα. Είναι μάλλον το είδωλο που αντικρίζουν, αυτό που τους επιβάλλει επιτακτικά να κοιτούν χωρίς να βλέπουν. Να γεύονται  χωρίς να απολαμβάνουν. Να επιβιώνουν χωρίς να ζουν.

Άνθρωποι με αξιοπρέπεια αλλά άνθρωποι εγκλωβισμένοι. Δέσμιοι της φτώχιας που προδιαγράφει γι αυτούς ένα ιδιαίτερα δυσοίωνο μέλλον. Δεν θα μπορούσα με τίποτα να τους συσχετίσω με την  πολυπόθητη εκλογική πελατεία για τους κυβερνώντες. Οι προεκλογικές φαμφάρες δεν νομίζω ότι μπορούν να εισχωρήσουν από τα παραθυρόφυλλά τους. Το κρύο όμως; Ούτε μπορούν να γεμίσουν το πιάτο τους με φαγητό. Αυτή η ανασφάλεια, η αγωνία για την εξασφάλιση του καθημερινού πιάτου που για μας είναι ακόμα δεδομένη, η έλλειψη ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης, η αποστέρηση στην απόλυτη εκδοχή της, ορίζουν το αρνητικό σύνδρομο της ζωής τους εδώ.

Η «Ζώνη» φαίνεται να περικλείει όλα τα δεινά μιας κοινωνίας τα οποία προσπαθεί εναγωνίως όχι να πατάξει αλλά να αποτάξει. Μια περιοχή που φαντάζει σαν χώρος υποδοχής της δυστυχίας και της αβεβαιότητας. Συναισθημάτων που αντιμετωπίζουμε όλοι, εκεί ωστόσο όλα βιώνονται σε υπερθετικό βαθμό. Η ανυπαρξία της κρατικής μηχανής έδωσε τη θέση της στην  ανθρώπινη πρωτοβουλία που συμπάσχει χωρίς ανταλλάγματα και χωρίς εγγυήσεις.. Οι Γιατροί του κόσμου και εθελοντές προσφέρουν έμπρακτα τις υπηρεσίες τους προς ανακούφιση των κατοίκων της περιοχής. Ένας φίλος απαθανάτισε την καθημερινότητα τους εκεί. Οι εικόνες είναι το λιγότερο αφοπλιστικές. Από το να τις κοιτάμε βέβαια με συμπάθεια, μπορούμε να συμβάλλουμε όλοι με τον δικό μας τρόπο. Όπως έχω υποστηρίξει και παλαιότερα η αλληλεγγύη θεωρείται δώρο ανεκτίμητο και προπάντων όχι αναλώσιμο..

Αξίζει να δείτε το παρακάτω video και να διαβάσετε την ιστορία ενός ξεχασμένου τόπου..

«Μην κλαις και μη λυπάσαι που βραδιάζει

εμείς που ζήσαμε φτωχοί

του κόσμου η βροχή δε μας πειράζει

εμείς που ζούμε μοναχοί»..

http://www.foto8.com/new/online/photo-stories/1581-the-zone-perama-greece

Σκασμός Αντωνάκη Μου..

Image

«Τώρα σταματάνε οι γλύκες και αρχίζει η παντόφλα..» Το πολυαναμενόμενο πάντρεμα έφτασε και ήρθε η ώρα για το γαμήλιο πάρτι..Κάπου στις 17 Ιούνη πέφτει νομίζω..Και αν η προσέλευση των «καλεσμένων» δεν είναι η επιθυμητή, Αντωνάκη μου πάρε το πρώτο ταξί που θα βρεις και δρόμο!!! Η εκδίκηση της κυρίας Κοκοβίκου πιάτο, που τρώγεται κρύο. Θα σου κλείσει το μάτι και θα σου δείξει την πόρτα της εξόδου πριν καν το καταλάβεις! Τόσα χρόνια στην απέξω θα σου τραβήξει μια..διατροφή..όλη δική σου!

Ας μην γίνομαι κακιά όμως, ο χρόνος θα δείξει.

Γελά καλύτερα, όποιος γελάει τελευταίος!!!

Να ζήσετε

Άντε και στα δικά μας οι λεύτερες..

ΥΓ: Εμένα, αυτόν τον αρρενωπό (τον εγέρθητω) να μου δώσετε από την Χρυσή Αυγή. Όσο «φεμινίστριες» και να το παίζουμε, το θέλουμε το.. χαστουκάκι μας!!

 

«Once Upon a Sponge»

Καθημερινά αντικείμενα χρήσης μπορούν να μεταμορφωθούν δημιουργικά σε κάτι άλλο; Πόσα πράγματα άραγε μπορούν να δημιουργηθούν από απλά σφουγγάρια; Πώς  μπορεί η δημιουργική σκέψη να μεταμορφώσει ένα φθηνό αντικείμενο σε θήκη για i-phone; Αφορμή για τα παραπάνω ερωτήματα η έκθεση Once Upon a Sponge που στεγάζεται στο TAF. Η ομάδα papairlines μας αποδεικνύει πως το κίτρινο σφουγγαράκι μπορεί να αποτελέσει υλικό για τον σχεδιασμό αντικειμένων που μπορούν να χρησιμοποιηθούν στην καθημερινότητα μας.

Ευρηματικές δημιουργίες, σε προκαλούν να αναλογιστείς πόσα από τα υπάρχοντα υλικά με τα οποία αλληλεπιδρούμε καθημερινά μπορούν να αποτελέσουν την βάση για τον σχεδιασμό αντικειμένων τα οποία θα μας λύσουν προβλήματα ή απλά να διακοσμήσουν το χώρο μας. Γιατί εν τέλει «design δεν είναι μόνο κάτι που βλέπουμε στις ακριβές βιτρίνες».

TAF: Νορμανού 5, Μοναστηράκι

Ώρες λειτουργίας : Δευτ-Παρ 11.30-21.00. Σαβ-Κυρ 11.30-17.00 έως 16 Ιουνίου

ΟΙ ΕΜΠΟΡΟΙ ΤΩΝ ΕΘΝΩΝ

Image

Όχι, δεν αναφέρομαι τους γνωστούς και μη εξαιρετέους..Σε εκείνους δηλαδή που εμπορεύονταν με ιδιαίτερα δυσμενείς όρους ανθρώπινες αξίες, όνειρα και προοπτικές. Έφτασε πια καιρός που ο κόσμος συνειδητοποίησε ότι το ζύγι του εμπόρου ήταν πειραγμένο και η πραμάτεια του σάπια..

Για να μην ξεφεύγω από το κυρίως θέμα, αυτό που μας αφορά εν προκειμένω σχετίζεται με μια θεατρική παράσταση που φέρει το όνομα του τίτλου. Οι «έμποροι των εθνών» αποτελούν μια άκρως ενδιαφέρουσα θεατρική πρόταση. Πρόκειται για  θεατρική μεταφορά του ομώνυμου κλασικού έργου του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη. Αν και γράφτηκε περίπου πριν από 190 χρόνια, οι θεματικές του παραμένουν επίκαιρες και ανυπέρβλητες. Σύγκρουση ανθρώπων, πολιτισμών και κουλτούρας, αδιέξοδο πάθος, τιμωρία, εκδίκηση, ανιδιοτελής αγάπη. Πώς γίνεται να βιώσει κανείς τόσα δυνατά και ετερόκλητα συναισθήματα σε τόσο συμπυκνωμένο χρόνο και με τέτοια ένταση; Αυτή είναι και η μαγεία του θεάτρου, όσο κλισέ και αν ακούγεται..

Με ξένισε η ιδιότυπη γλώσσα του Παπαδιαμάντη και μου χρειάστηκε αρκετός χρόνος για να εγκλιματιστώ στη λογική του έργου. Το αποτέλεσμα όμως με αποζημίωσε. Μου κέντρισε το ενδιαφέρον η προσέγγιση του σκηνοθέτη και η άψογη εκτέλεση της από την ομάδα OPERA.Με ταξίδεψε η μουσική συνοδεία του βιολοντσέλου και των κρουστών που «έδενε» τόσο αρμονικά με την ατμοσφαιρική διάθεση του έργου..

Αν θέλετε να αναβιώσει για λίγο μπροστά σας μια εποχή αλλιώτικη αλλά ταυτόχρονα τόσο οικεία, σπεύσατε..

Για πληροφορίες της παράστασης κλικάρετε στον παρακάτω σύνδεσμο!

http://www.athinorama.gr/theatre/data/performances/?id=10008824

Low Βudget Festival στο Ίδρυμα Μιχάλη Κακογιάννη

Στο γκαράζ του Ιδρύματος Μιχάλη Κακογιάννη θα λάβει χώρα το Low Budget Festival, μια διοργάνωση του http://www.tospirto.net σε συνεργασία με το Γαλλικό Ινστιτούτο Ελλάδας.

Τρεις Έλληνες σκηνοθέτες θα σκηνοθετήσουν έργα τριών Γάλλων συγγραφέων.  «Ένας άνθρωπος υπό χρεωκοπία» είναι ο τίτλος του πρώτου έργου «Η χρεωκοπία ως κατάσταση, ως συνθήκη, ως κατάληξη, ως τρόπος ζωής, ως σταδιακή ηδονική κατάρρευση, ως δικαιολογία για αυτοκαταστροφή» η πρώτη πρόταση περιγραφής της υπόθεσης του έργου και ήδη καταλαβαίνω πως πρόκειται για θέματα επίκαιρα και αρκετά ενδιαφέροντα. Συνεχίζοντας να διαβάζω το πρόγραμμα επιβεβαιώνομαι. Για  όσους έχουν ανάγκη κάτι πιο ανάλαφρο τότε υπάρχει η επιλογή του τρίτου έργου της μαύρης κωμωδίας που ξεκινά από την αποτέφρωση της γιαγιάς και καταλήγει σε ένα γάμο!!  Τέλος αν είσαι από αυτούς που περιμένεις ανατροπή των θεατρικών κλισέ, μια ιστορία αγάπης και διακατέχεσαι και από ανησυχίες για τα άδυτα του ιδιωτικού βίου τότε η παράσταση που πρέπει να δεις είναι το «Μέχρι να μας χωρίσει ο θάνατος»

Οι Έλληνες σκηνοθέτες που θα παρουσιάσουν την δουλειά τους σε αυτό το «μικρής διάρκεια αλλά μεγάλων στόχων φεστιβάλ» είναι οι Βασίλης Μαυρογεωργίου (25, 26, 27/5), Έλλη Παπακωνσταντίνου (28, 29, 30/5) και Γιώργος Καραμίχος (31/5 & 1, 2/6).

Γενική είσοδος: 10 ευρώ
Ώρα έναρξης: 9 μ.μ.
Η προπώληση των εισιτηρίων ξεκινάει 4 Μαΐου
Προπώληση:  http://www.mcf.gr, στα καταστήματα Public και στα Ταμεία του Ιδρύματος Μιχάλης Κακογιάννης (Πειραιώς 206, Ταύρος), 210 3418579 (Δευ-Παρ 11:00 – 14:00)

Αναλυτικό πρόγραμμα:http://tospirto.net/theater/spirto_events

Ακούγεται όντως λίγο περίεργο…

Κάπως έτσι πιστεύει ότι θα περιγράφαμε σε έναν εξωγήινο το πολιτικό σύστημα του πλανήτη μας ο  Graham Wright, βασισμένος σε ομιλία του  Larken Rose στο Free Your Mind Conference 2011.

Αφρικανικό Φεστιβάλ στην πρεσβεία Νοτίου Αφρικής

Στον κήπο του πρέσβη της Νότιας Αφρικής (Διαμαντίδου 5, Παλαιό Ψυχικό) σήμερα μέχρι τις 20.00 μπορούμε να πάμε να αράξουμε στο γκαζόν, να δοκιμάσουμε παραδοσιακά φαγητά, να χαζέψουμε είδη λαικής τέχνης και ρουχισμού, να χορέψουμε και να γνωρίσουμε μια διαφορετική κουλτούρα.

Φέτος είναι το 10ο φεστιβάλ γαστρονομίας και τέχνης, συμμετέχουν πολλές Αφρικανικές χώρες η καθεμία προσφέροντας στο δικό της περίπτερο ειδή ρουχισμού και λαϊκής τέχνης προς πώληση. Περάστε μια βόλτα μάθαμε ότι αξίζει!

Κλασσική Περίπτωση ΒΛΑΒΗΣ!

Image

Φθορά, ζημιά, αλλοίωση.. Μικρές, μεγάλες, προσωρινές, ανεπανόρθωτες. Σωματικές, ψυχολογικές, πνευματικές.

Οι παντός τύπου VLAVES τίθενται στο επίκεντρο της εικαστικής έκθεσης που φιλοξενείται στο χώρο του Metapolis. Εννέα σύγχρονοι καλλιτέχνες προσεγγίζουν το θέμα της «βλάβης» από τη δική τους σκοπιά και με την ιδιαίτερη αισθητική τους ματιά. Μια βλάβη άλλωστε δεν αποτελεί ένα μονοδιάστατο φαινόμενο. Ο αποδέκτης της, οι διαστάσεις της και οι συνέπειες της συγκροτούν από μόνα τους ένα σύνθετο μοτίβο. Αυτό ακριβώς καθιστά και την «ανάγνωση» της μια ιδιαίτερα δελεαστική διαδικασία πρόκλησης για τον δημιουργό. Πόσο μάλλον για το κοινό..

Η εικαστική αυτή έκθεση ανοίγει τις πόρτες της στο χώρο του Metapolis (Αιόλου 48-50) την Πέμπτη 10 Μαΐου στις 20:00 και θα διαρκέσει μέχρι τις 21  Μαΐου (Καθημερινά 17.00 – 22.00, Σάββατο & Κυριακή 12.00-21.00). Θα συμμετάσχουν οι Θοδωρής Βερονίκης (Φωτογραφία), Μυρτώ Βουνάτσου & Στέλιος Ντεξής (Βίντεο-Εγκατάσταση), Βαγγέλης Γεραλέξης (Φωτογραφία), Γιάννης Γιαννακόπουλος (Φωτογραφία/instagram), Κώστας Κουρτίδης (Φωτογραφία), Φωτεινή Πούλια (Σχέδιο), Χρύσανθος Σωτηρόπουλος (Ζωγραφική), Έφη Φουρίκη (Βίντεο-Εγκατάσταση) .

Να σημειωθεί ότι την έκθεση στηρίζουν οι Γιατροί του Κόσμου. (Τελικά γίνονται πολύ ενδιαφέροντα πράγματα στην Αθήνα..)

Θα συνιστούσα μετά το τέλος της έκθεσης να πιείτε το ποτό σας σε ένα από τα μπαράκια που βρίσκονται εκεί κοντά, έτσι προς αποκατάσταση πάσας βλάβης!!!

6 Μάη: Φτου Ξελευθερία!

Image

Από τις εκλογές  του μπαλκονιού, στις εκλογές της τηλεόρασης, του καναπέ, του διαδικτύου.

Οι γεμάτες πλατείες με τους θερμόαιμους οπαδούς είναι κενές. Τα σημαιάκια των κομμάτων δεν πνέουν μεσίστια. Τα χέρια που άλλοτε τα σήκωναν δεν μπορούν πλέον να αντέξουν το βάρος τους.. Η χειραψία στη λαϊκή ανήκει πια στο παρελθόν. Τι την τοποθέτησε στο χρονοντούλαπο της πολιτικής ιστορίας; Ίσως η αίσθηση ότι μόνο το ένα χέρι την ένιωθε στα αληθινά. Το άλλο την εξαγόραζε στο όνομα της πολιτικής οικειότητας που σήμερα δείχνει τόσο απρόσωπη και ανοίκεια.. Οι πολλά υποσχόμενοι πολιτικοί άνδρες εισπράττουν έστω και ετεροχρονισμένα το μερίδιο της κοινωνικής οργής που τους αναλογούσε!

Οι πολίτες μπούχτισαν από υποσχέσεις που στη συνέχεια έγιναν νόμοι υποθήκευσης. Ο φτιαγμένος Πασόκος και ο βολεμένος Νεοδημοκράτης αποτελούν μοντέλα ψηφοφόρων που έχουν μπει για τα καλά στο αρχείο ως ιστορικά παραδείγματα αποφυγής. Ο δικομματισμός δείχνει να κατακρημνίζεται ενώ οι άφθαρτοι και οι ανέπαφοι πολιτικοί βασιλιάδες αποκαθηλώνονται. Αποχή, στροφή σε ολοκληρωτικά καθεστώτα, επαναπροσδιορισμός, απομυθοποίηση. Το νέο πολιτικό σκηνικό. Η εποχή του βολέματος στη δύση της. Η κρίση ξύπνησε πολλούς από τον πολιτικό λήθαργο των τελευταίων χρόνων. Η πολιτική ατζέντα όσο κι αν επιχειρεί να αποπροσανατολίσει τον πολίτη δεν το καταφέρνει. Τα προβλήματα που αντιμετωπίζει είναι ορατά, παρόντα και δισεπίλυτα. Ψήφος οργής, τιμωρίας, ψήφος διαμαρτυρίας.

Επίκληση στο συναίσθημα. Αν η κυβέρνηση δεν καταφέρει να είναι αυτοδύναμη η αποσταθεροποίηση φαντάζει δεδομένη και το μέλλον δυσοίωνο. Ψυχολογική τρομοκρατία που δεν περνά πια. Η αγανάκτηση ορμητικό ποτάμι. Μακάρι να διοχετευθεί στα σωστά κανάλια. Είθε ο πολιτικός Χειμώνας να δώσει τη θέση του στην Πολιτική Άνοιξη. (και δεν εννοώ αυτήν του Αντώνη Σαμαρά)!

Καλή αγωνιστική ψήφο!